1 มิถุนายน

 
วันที่ 1 มิถุนา เป็นวันคล้ายวันเกิดของแฟนเก่า  นัดกันเมื่อ 3 วันที่แล้ว  ว่าเย็นวันที่ 1 จะไปกินข้าวกันแต่อาจดึกเพราะเค้าทำงาน 
เมื่อวานเค้าโทรมาบอกว่าที่นัดคงไปไม่ได้แล้ว เลื่อนเป็นวันนี้ตอนค่ำๆ (วันพฤหัส  วันวิสาขบูชา)  พอถึงเวลาก็โทรมาบอกอีกว่าคงไปไม่ได้แล้วเพราะยังติดงานอยู่เลย  ขอเลื่อนเป็นวันที่ 2 แทน แต่จำได้ว่าเค้าเคยบอกว่าวันที่ 2 เค้าไม่ว่างนี่นา   แล้วไหงนัดเราฟะ   คิดแล้วก็น้อยใจ  แต่คิดไว้แล้วแหละว่าพอถึงเวลาจริงๆ ผมก็คงไม่ไปหรอก  เพราะขีเกียจรอแล้ว  มีคนเข้ามาตั้งเยอะแยะ  อยู่กับปัจจุบันและอนาคตดีกว่า
 
ช่วงนี้แปลกๆ แฮะ  เพื่อนที่เราคิดว่าเป็นเพื่อนที่ดี  ที่เพิ่งเจอกันไม่นาน ก็คิดกับเราเกินเพื่อน แต่เราคิดแบบเพื่อนจริงๆ  ก็ดันเกิดเรื่องขึ้นอีกเพราะเรื่องบุคคลที่ 3 แท้ๆ  ยังๆ ไงเราก็รักแบบเพื่อนเหมือนเดิมไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น  แต่ต้องห่างๆออกมาเพราะไม่อยากให้คิดมาก กลัวจะคิดว่าเราก็มีใจ   ส่วนอีกคน ก็เป็นแฟนเก่าของน้องที่เราเคยคบด้วย ก็มารู้จักโดยบังเอิญ  ไอ้เราก็หวั่นไหว   แถมขอผมเป็นแฟนอีก (คงพูดเล่น)   ส่วนอีกคนก็เพื่อนของเพื่อน อยู่ดีๆ ก็ถามผมว่า เมื่อไหร่จะมาอยู่ที่คอนโดด้วยกัน  เค้าไม่ค่อยอยู่หรอก   ผม งง  แดกเลย   ตอนเป็นเพื่อนก็เป็นเพื่อนที่แสนดี  ตอนที่รถผมเข้าศูนย์ซ่อม  ก็เอารถมาให้ใช้ 2 สัปดาห์    ถ้าผมรับปากไปอยู่ด้วย  ถ้าทะเลาะก็จะทำให้เสียเพื่อนที่แสนดีอีกคนไป  คิดแล้วไม่ไปอยู่ดีกว่า  เพื่อนกันดีแล้ว
 
เมื่อวานเป็นวันวิสาขบูชา เป็นวันพระใหญ่  ได้ไปทำบุญที่วัด (จำไม่ได้ว่าวัดอะไร) อยู่เมืองทองธานี ตรงกันข้ามกับร้านนิตยาไก่ย่าง  ไปกับน้องคนนึง ไปแต่เช้า ง่วงมาก แต่ก็เถอะ นานๆ ครั้ง  ที่ไปทำบุญได้ก็เพราะ  เมื่อ 3 วันที่แล้วไอ้น้องคนนี้โทรมาผมก็ไม่ได้รับสาย แล้วก็ยุ่งๆ เลยไม่ได้โทรกลับ  มันก็โทรมาอีก อยู่ดี ๆ ก็บอกว่าพี่กันต์ไปทำบุญที่วัดกัน  ผม งง เลย อยุ่ดีๆ ชวนไปทำบุญ ทั้งๆ ที่ร้อยวันพันปี มันไม่ค่อยโทรมา  เออ…..ก็ดี เพราะไม่ได้ทำบุญนานแล้ว  ไปก็ไป   ไปแต่เช้า ก็เลยถามว่าทำไมชวนพี่ไปทำบุญ แล้วไม่ชวนแฟนไปหละ  น้องเค้าบอกว่าเลิกกันไปแล้ว เมื่อ 4 วัน  ที่ผ่านมานี่เอง  อ้าวแล้วกัน  น้องเลยเล่าให้ฟังว่าเลิกกัน แฟนมันเอาของใช้ส่วนตัวของน้องเค้าไปเกือบหมดเลย  เออ….เจอคนแบบนี้เลิกได้ก็ดีแล้ว  ก็บอกไปว่าจะคบกับใครก็ให้ดูดีๆ  อย่าพาเข้าบ้านง่ายๆ  ไอ้เราก็ได้แค่เตือน เพราะตัวเองยังเอาตัวไม่รอดเลย  ไปทำบุญ ถวายสังฆทาน ก็สบายใจขึ้น  เลยพาน้องเค้าไปตัดผมซะเปรี้ยวเยี่ยวราดไปเลย  ทั้งๆ ที่เราก็ง่วง เลยขอตัวกลับห้องนอนดีกว่า
Advertisements
ข้อความนี้ถูกเขียนใน Uncategorized คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

w

Connecting to %s